ขอให้ขาดไม่ได้

มาตรฐาน

เคยสังเกตตัวเองกันไหมคะ  แบบที่ความคิดตกผลึกและเข้าใจตัวเองกลายๆว่า เอ่อ ฉันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ถ้าให้มองตัวเอง จากความคิดของตัวเอง (ที่ไม่รู้เข้าข้างตัวเองป่าวนะ) ก็คิดว่า เป็นคนไม่ชอบกระแสอยู่นิดๆ หรือไม่ชอบเหมือนคนอื่นหน่อยๆไม่ได้ขวางโลกนะ เช่นถ้านั่งกินไอติมกัน คนส่วนใหญ่ชอบสั่งช็อกโกแลต แต่ตัวเองจะเบนไปหาไอติมรสเปรี้ยวแทน แล้วก็จะเป็นอะไรประมาณนี้ จนบางทีก็ทำให้ชอบสไตล์นั้นไปโดยปริยาย

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำตัวแบบนี้เสมอไป  บางทีอะไรที่เค้าทำเค้าใช้กัน ก็เข้ามาอยู่ในหัวสมอง พลอยให้อารมณ์อยากทำอยากมีบ้าง แต่ก็ชอบมีความคิดมาค้านๆกันเองอยู่ในใจตลอด บางทีอารมณ์อยากได้iphonจี๊ดขึ้นมาเชีย

สักพักคลื่นอารมณ์ก็สงบได้ด้วยตัวของมันเอง  เป็นแบบนี้อยู่บ่อยเชียว พักหลังๆ เริ่มจะกลับไปสู่โหมดเดิม

ไม่อยากมีเทคโนโลยีเยอะ ….กลัว !…. กลัวขาดไม่ได้……กลัวติด…. เพราะเป็นคนค่อนข้างจะเข้าใจตัวเองในระดับหนึ่ง เลยพยายามกั้นในด้านที่รู้ว่าถ้าถลำเข้าไปนี่ไม่รอดแน่(ฮ่าเวอร์ไป)

แค่บางช่วงติดเนตมากๆแบบไม่มีอะไรทำก็เดินมาเปิดคอมแล้วทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไร แต่ต้องเปิด มันเลยออกแนวเซ็งๆ กลัวว่าถ้ามีเทคโนโลยีติดตัวมากกว่านี้ จะเป็นอะไรที่ ขาดไม่ได้ ต้องพึ่งพามันตลอด

ใจเลยคิดขึ้นมาเองว่า ถ้าตัดไฟแต่ต้นลมไม่พาเจ้าเทคโนโลยีใหม่ๆของชีวิตเข้ามาพำนักในใจ คงจะดีกว่าที่จะมาต่อสู้กับมัน ต้องมานั่งจัดสรรเวลาให้มันอีก  ชัยฏอนเก่งเนอะ (แต่สู้เราไม่ได้หรอกเรารู้ทัน55)

เปลี่ยนจากสิ่งพวกนั้นให้เรามีความรู้สึกที่ว่า อัลกุรอานกับซุนนะห์ ต้องเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ดีไหม

จุดที่เราอยู่ไม่ได้ต้องการปฏิเสธเทคโนโลยีใหม่ หันหลังให้ยุคโลกาภิวัตถ์  แต่เราต้องการเรียงลำดับความสำคัญให้ถูกต้องก่อน เมื่อมั่นคงอยู่ในใจ เราก็จะมีหลักคอยเหนี่ยวตัวเองด้วย จริงมั้ย…

One response »

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s