ตัวเธอ…..

มาตรฐาน
  ไม่ !!ไม่!! ฉันไม่พร้อม และแล้วก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาอีกครั้งในกลางดึก….ไม่ฉันไม่พร้อม ฉันไม่พร้อม ฉันยังไม่พร้อม เธอกำลังเล่าเหตุการณ์ที่เธอเจอให้ฉันฟัง  สิ่งที่เธอเล่าดึงทุกห้วงความคิดที่ฉันกำลังมี ทุกขณะจิตให้สนใจกับสิ่งที่เธอเล่า  เธอพูดมันมาพร้อมๆกับน้ำตา แล้วก็หันมาพูดพร้อมสองมือที่เขย่า พลางบีบแขนฉันด้วยอากัปกิริยาที่สื่อออกมาจากจิตใจของเธอจริงๆ หากเธอไม่กล่าวคำพูดฉันก็รับรู้ ฉันรู้เธอไม่พร้อม หน้าตาเธอหวาดหวั่น สีหน้าเธอหวั่นเกรง เธอกลัว ฉันรู้เธอกลัว ความกลัวของเธอมันส่งผ่านออกมาให้ฉันรับรู้ แล้วพลอยทำให้ฉันรู้สึกร่วมเช่นเดียวกับเธอด้วย

        ตัวเธอรู้หรือเปล่าว่าัฉันก็หวาดกลัว เช่นเดียวกับที่เธอกลัว เหตุการณ์ที่เธอสัมผัส มันเหมือนฉันเข้าไปร่วมอยู่ในนั้นด้วย แต่ฉันก็เก็บความกลัวส่วนนั้นไว้แล้วทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นในหัวใจ แค่เพียงอารมณ์วูบเดียวที่สื่อออกทางตา  แล้วฉันก็พยายามปรับมันอย่างปกติ เผื่อความหวาดหวั่นของเธอจะทุเลา……แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนัก ว่ามันจะทุเลาได้หรือไม่  …เพราะเพียงไม่กี่บทสนทนาที่เราคุยกัน กับสิ่งที่เธอสัมผัส ………ฉันก็ไม่พร้อมเช่นกัน……….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ฉันไม่ได้บอกเธอว่าจะเล่าเรื่องเธอให้ใครฟังแต่ตัวเธอคงอนุญาติ ใช่ไหมฉันรู้… เธอมักจะบอกสิ่งดีๆกับฉันเสมอ เรามักจะเจอกันทุกครั้งที่ออกไปเรียน แรกเริ่มที่เราเจอกัน เราต่างเป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน  ไมตรีที่เธอหยิบยื่นให้ฉัน เหมือนกับฉันไม่ต้องตรวจสอบว่ามันจะบริสุทธิ์แค่ไหน หวังผลอะไรจากตัวฉันหรือไม่ สถานะภาพระหว่างกันเหมือนคลื่นที่กระทบกลับเข้าหาหาดทราย

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ตัวเธอบอกกับฉันเสมอ "ทุกย่างก้าวคือความดี" จงปรับปรุงความคิดของเธอให้เหมือน ท้องฟ้าในยามเช้า และบอกกับตัวเองเสมอว่า
"เธอคือผู้แสวงหาความรู้ เป็นทายาทของอัมบิยาอฺ เป็นความหวังของประชาชาติ

ทุกครั้งที่ฉันฟังเรื่องราวจากเธอ นับเป็นขุมทรัพย์ทางความคิดยิ่งใหญ่นัก ยิ่งได้รู้จักกับเธอฉันยิ่งขอบคุณอัลลอฮเสมอ   ทัศนะคติในการทำดีของเธอไม่เหมือนกับที่ฉันเคยได้ยินจากใครๆ  ในวันที่อากาศร้อนระุอุ พายุทะเลฝุ่นเป็นใจ ฉันบ่นอุบกับเธอตามประสาคนรู้ใจ "ยาฮะบีบะตี" นั่นคือคำเรียกเริ่มที่เธอสะกดใจฉัน เธอบอกกับตัวฉันว่า ทุกย่างก้าวที่เธอมาถึงที่นี่ จนอัลลอฮฺให้เราได้พบกันอีกครั้ง ณ สถานที่แห่งความจำเริญนี้ จงคำนวนความดีที่อัรเราะห์มานประทานให้เทิด  แล้วหลังจากนั้น ฉันหวังว่าเธอจะเกิดรอยยิ้มเฉกเช่นทุกครั้งที่เราพบกัน "  ก่อนจะเริ่มบทเรียนของตัวเธอกับฉัน ฉันได้ยินเสียงลอดมาภายใต้ผ้าบางๆผืนนึง  เธอกำลังขอดุอาจากอัรเราะห์มาน ใช่! เธอกำลังขอดุอา แล้วฉันก็ขยับปากเหมือนจะไล่่เธอให้ทัน ^^  ตาเธอยิ้ม ฉันคิดเข้าเองในใจ

————————————————————————————————————————————————————————————-
  ฉันรู้สึกอบอุ่นด้วยภาษาของอัลกุรอาน อบอุ่นด้วยด็อกเตอร์ที่ดุอาให้พวกเราเหมือนคนในครอบครัว อบอุ่นภายใต้ปีกของบ่าวผู้ไม่เคยฝ่าฝืนอัลลอฮเลยซักครั้งเดียว  อบอุ่นด้วยวาฟิดาตที่เป็นเฉกเช่นเดียวกับพี่น้องสิ่งเดียวที่ยึดพวกเราอยู่ไว้ด้วยกัน คือ อัลอิสลาม อัลฮัมดุลิ้ลลาที่พระองค์เมตตาให้ฉันได้มีโอกาสได้รวมกันอยู่ ณ ที่นี่ หากความเศร้าก็แอบลอบมาเข้ามาเล่นงานตัวฉันในฉับพลัน

    ฉันหันไปบอกตัวเธอ "เราจะพบกันอีกไหม หลังจากฉันจะกลับไปประเทศของฉัน" เธอยิ้ม ฉันก็ยิ้ม สิ่งเดียวที่เธอบอกก่อนจากลาในวันนั้น "จงมั่นใจในอัลลอฮฺ การคิดในแง่ดีเป็นลักษณะของมุอฺมิน และหากไม่มีโอกาสได้พบกัน ตัวฉันจะยังอยู่ในดุอาของเธอ เหมือนทุกๆวัน"

——————————————————————————————————————————————————————————————-

 ฉันไม่พร้อมๆ ฉันไม่พร้อม ฉันนึกถึงคำพูดของตัวเธอ  ฉันไม่เคยได้ยินการตัดพ้อในตัวเธอแม้ซักครั้งเดียว นอกจากประโยคนั้น เธอเล่าเหตุการณ์นี้ให้ฉันฟังครั้นแรกๆที่เรารู้จักกัน นั่นก็กินเวลาเกือบสองเดือนเห็นจะได้ ฉันก็อยากบอกตัวเธอเช่นกัน ว่าฉันก็เห็นเช่นเดียวกับเธอ รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ เราต่างรู้กันและกันต้องมุ่นมั่นทำอะไร เพื่อใคร รอมฏอนจะมาถึงแล้วที่รัก คำตอบของเธอจะเป็นเ่ช่นไร…..เราต่างรู้กัน

4 responses »

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s