เมื่อเท้าเปื้อนฝุ่น…..

มาตรฐาน
     ฉันย่ำเท้าลงสนามบินตามเวลาท้องถิ่นประมาณห้าโมงเย็นเห็นจะได้ ด้วยความเป็นสัญชาติไทยที่ระบุในหนังสือเดินทางด้วยกระมัง ที่ทำให้กว่าจะผ่าน ตม. ก็ใช้เวลาเดินตามเจ้าหน้าที่ผ่านห้องโน้น ออกเคาเตอร์นี้ แต่ก็อัลฮัมดุลิ้ลลา สุดท้ายสองชีวิตก็ได้เวลาแบกกระเป๋าจากสายพานออกสู่สนามบินเสียที  ไม่นานนักเราก็เห็นคนที่มารับโบกไม้โบกมือเป็นสัญญาณอยู่ไม่ไกล….
        ใช้เวลาทักทายอยู่ไ่ม่นานเราก็ได้ขึ้นมานั่งอยู่บนรถตู้เพื่อเดินทางไปที่พักของเราเสียที  และแล้วคืนแรกก็ผ่านไปอย่างเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางออกจากไทยตั่งแต่เช้าตรู่ และก็ถึงเวลาเก็บแรงสำหรับลุยทำเรื่องเรียนต่อในเ้ช้าวันต่อไป….

      เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศแจ่มใส^^ เก้าโมงคือเวลา start ออกจากฐานทัพไปยังมหาลัย พี่สาวแนะนำให้พกน้ำไปด้วย เนื่องจากคนอียิปต์นั้นการเดินไกลๆเป็นเรื่องธรรมดา ระหว่างทางก็ถามฉันเสมอว่า เหนื่อยไหมๆ  มหาลัยที่เรียนเป็นมหาลัยที่อยู่ในอาณาเขตของมหาลัยผู้ชาย แต่มีที่เรียนภาษาตรงนี้ด้วย จากป้ายรถเมลล์ที่ลงจนถึงที่ที่เรียนภาษานั้น ทำให้รู้สึกอย่างนึงว่าอัซฮัรนี่ใหญ่ได้ใจ เพราะเขตรั้วกั้นตั่งแต่มหาลัยของผู้หญิงเรื่อยไปจนถึง
มหาลัยผู้ชายและที่เรียนภาษาของฉัน และยังมีมหาัลัยใหม่ที่ตีอาณาเขตยาวไต่ขอบถนนเยอะเอาการ

   ใ้ช้เวลาทำเรื่องเรียนไม่นานนัก(ในความรู้สึกของเด็กไคโร) ฉันก็ได้ใบยืนยันสถานการณ์เป็นเด็กเตรียมภาษามาภายในวันเดียว อัลฮัมดุลิ้ลลา ถึงแม้จะต้องเดินเข้าตึกโน้น ออกตึกนี้ กลับไปโน่นมานี่ รอคนนั้นเซ็น รอเอาหนังสือ บลา บลาๆ 

   ทั้งนี้ทั้งนั้นการทำเรื่องต่างๆคงเสร็จไม่ได้ด้วยอนุมัติของอัลลอฮ  อัลฮัมดุลิ้ลลาๆ เรื่องที่เล่ามาพอสรุปเอาเองได้ว่า….ทุกสิ่งที่เริ่มด้วยการกล่าวถึง การมอบหมาย และความมั่นใจในอัลลอฮฺนั่น เป็นแนวทางของความสำเร็จ อินชาอัลลอฮฺ

One response »

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s