แล้วเขาผิดอะไร….

มาตรฐาน
             ระหว่างเดินจับจ่ายของเข้าบ้านในตลาด  พลันสายตาก็ต้องเหลียวไปตามเสียงที่กระแทกหูเข้าอย่างจัง
มันไม่ใช่ภาษาบ้านเกิด ฉันก็เลยจับคำแปลความหมายไม่ค่อยออก แต่ด้วยสุ่มเสียงและกริยาท่าทางของคู่สนทนาสองคนทำให้รู้ว่า"อารมณ์นี้ไม่ใช่เพื่อนเก่าไม่ได้เจอกันนาน" หากแต่เกิดวิวาทะขึ้นกันเสียแล้ว ในขณะที่ผู้คนที่เดินก็ผ่านจับจ่ายของกันต่อไป เสียงของสองคนเริ่มดังขึ้น และฉันก็ยืนมองเรื่องราวของเขาไม่ไกลนัก (แบบว่าสามก้าวถึง)

    ปัง!หมัดซ้ายสวนเข้าให้ที่หน้าของชายที่เป็นเจ้าของร้านที่ฉันยืนมองอยู่ ใครต่อใครอีกสองสามคนก็เข้ามาช่วยห้ามปรามพร้อมกับพ่นภาษาอามที่ฉันก้ได้แต่ไม่เข้าใจอยู่อย่างงั้น
ดีที่อาหรับเป็นพวกชอบพูดพร้อมภาพประกอบไปด้วย เรื่องราวที่ยืนดูอยู่ตรงหน้าเลยเรียบเรียงได้สมบรูณ์ว่า ร้านข้างๆที่ขายเสื้ออยากจะขยายพื้นที่แขวนเสื้อหน่อยแล้วบังเอิญมันดันไปบังป้ายราคาของร้านขายของชำเข้า ตกลงกันไม่ได้ ก็เลยมีอารมณ์กันซะหน่อย เรื่องก็น่าจะมีอยู่เท่านี้ ตามที่มาชม(ฮ่าาๆ)

  อีกครั้งในวันเดียวกัน ที่เดินดุ่มๆไปหาที่เรียนภาษา นั่งรออยู่ตรงสำนักงาน เห็นเด็กผู้ชายคนนึงเดินร้องไห้ออกมา ฉันงง ร้องทำไม  ไม่นานนักปริศนาเมื่อครู่ก็ได้รับการคลี่คลายเมื่อคนดำคนนึงถือไม้วิ่งลงมาจากชั้นบนเพื่อจะตีไอเด็กคนตะกี้  พร้อมกับเพื่อนมันอีกขโยงใหญ่ที่ลงมาห้ามทัพหรือแค่อยากมาอยู่ในเหตุการก็ไม่รู้ สักพักอุสต๊าดก็เทศน์คนดำเป็นการใหญ่ ถึงขั้นมีครั้งต่อไปจะไล่ออกเลยทีเดียว

   หลังจากแยกย้ายไปกันแล้ว(ทั้งมวยคู่เอกและผู้ชม) ก็ได้แต่ประหลาดใจกับวิถีชีวิตของคนอียิปต์ ลักษณะนิสัย ตลอดจนความเคยชินแปลกๆที่ได้เห็นตลอดเวลา คนที่นี่ค่อนข้างมีอารมณ์โมโหขึ้นง่าย (แต่บางครั้งก็ใจดีเป็นมิตรเวอร์) รถชนก็ลงรถมาปะทะคารมกันพอเป็นพิธี หมดเรื่องจะด่าก็กลับขึ้นรถแล้วก็ต่างคนต่างไปกัน 

     แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไรหากสิ่งที่เกิดขึ้นมีทั้งผู้ก่อให้เกิดวิวาทะ และสาเหตุที่ทำให้หงุดหงิดหรือต้องแจกหมัดกัน จนทำให้มีคำถามเกิดขึ้นในหัว แล้วเขาผิดอะไร ทำไมถึงต้องไปต่อยเขาด้วย เขาผิดอะไรทำไมต้องถึงกับเอาไม้มาตีกัน

       แล้วพวกเขาผิดอะไร พวกเขาที่อยู่ในดินแดนแห่งสมรภูมิทั้งหลาย พวกเขามีความผิดอะไรอย่างงั้นหรือ เราถึงต้องยืมมือศัตรู ช่วยเขาเอาอาวุธไปทำร้ายพวกเรา ไปทำให้เด็กทารกต้องกำพร้าพ่อ ทำให้พวกผู้หญิงต้องเป็นหม้าย ทำให้ครอบครัวของพวกเขาต้องไม่เหลืออะไร ทำให้พวกเขานอนไม่เต็มเปลือกตา กินอาหารอย่างยากลำบาก และผวาดผวาไม่รู้จักสิ้น
แค่อยากให้ช่วยกันนึก  ช่วยกันสะกิดใจตัวเอง ทุกครั้งที่หยิบสบู่ขึ้นมาถู หยิบแชมพูขึ้นมาใช้ ทุกครั้งที่หิวน้ำ ทุกครั้งที่อยากกินขนม เรากำลังยืมมือศัตรูฆ่าพวกเขารึเปล่า ……. 

6 responses »

  1. อ่านแรกๆก็เพลินๆตามตัวอักษรไป อ่านช่วงหลังๆเริ่มสะอึก จริงอย่างที่ว่า "เรากำลังยืมมือศัตรูฆ่าพวกเขารึเปล่า" ในแต่ละวันก็ลืมนึก…

  2. สนุกอะไรพี่มู…. ถ้าหมายถึงมีเรื่องสนุกก็ไม่เชิงงั้นหรอกแค่ขำๆกับการใช้ชีวิตของคนที่นี่อ่านแรกๆก็เพลินอย่างที่ว่า ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆถึงจับไปโยงกันก็ไม่รู้สิ คนเป่าแพะยังไงคะ ใช้ลูกดอกฆ่ามันหรอพี่ แล้วหาดูได้ที่ไหนละ

  3. คนเป่าแพะ คือ เชือดแพะแล้วเจาะรูที่ขา แล้วเอาปากเป่าจนแพะบวม แล้วก็ลอกหนังออกได้ทั้งตัวเลยหาดูได้ที่ตลาดขายแพะขายปลาที่ตามินคนอิยิปต์นี่ เป็นคนที่มาชาอัลลอฮฺมากๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s