เรื่องแมวๆ

มาตรฐาน
   ตึงๆ กุก กึกๆ เอี้ยด ! สไปร์ท ฉันหิวจังเลย วิ่งขึ้นลงบันไดตั้งหลายรอบแล้วนะ ทำไมเจ้านายไม่เอาอาหารมาเทให้พวกเราซะทีละ
สไปร์ท: ชิ! แกก็หยุดวิ่งซะทีได้มะ แกหิวแล้วแกยังวิ่งอยู่งี้แกก็ยิ่งหิวอีก นอนรอเฉยๆเหอะน่า  เดี้ยวเจ้านายก็เอาอาหารมาให้เองแหละ
พูดเสร็จมันก็มุดหัวลงไปนอนต่ออย่างไม่สบอารมณ์ทิ้งให้เจ้าแป๊บซี่นอนหน้าหงอยอยู่ตีนบันได

       และแล้วเจ้านายของแป๊บซี่และสไปร์ทก็เดินลงมาจากห้องนอนในเวลาไม่นาน ครอบครัวสมิธเป็นแหล่งพำนักชั้นดีของแมวตกยากวัยเพียงสองวัน  ย้อนไปเมื่อ7เดือนก่อน นายและนางสมิธพบเจ้าแมวตัวน้อยสองตัวส่งเสียงร้องอยู่ในสวนหย่อมใกล้ๆบ้าน สำรวจดูรอบๆแล้วก็ไม่เจอแม่ของมันเขาทั้งสองจึงตัดสินใจเอาเจ้าสองตัวนี้มารับเลี้ยง หลังจากทยอยป้อนข้าวป้อนนมเจ้าเหมี้ยวอยู่เป็นวันๆ

       เจ้าเหมี้ยวกำลังอยู่ในช่วงซุกซนเอามากๆมันทั้งขี้อ้อน ขี้เอาใจ เมื่อไหร่ที่มันอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าน มันมักจะเอาหัวมาถูๆไถๆแขนเจ้านาย แกล้งไปนอนตักเอาอกเอาใจ แล้วแผนมันก็สำเร็จทุกครั้งไป

      แกร็กๆ แกร็ก เจ้าแป๊บซี่กำลังใช้ขาหลังของมันเกาคออย่างเมามัน มันคันยุบยิบไปหมด มันเลยอดถามเจ้าสไปร์ทที่เอาแต่นอนอุตุอยู่บนตู้รองเท้าไม่ได้"สไปร์ทแกไม่คันมั่งหรอ ฉันคันไปหมดทั้งตัวเลยไม่รู้อะไรมันมาเกาะอยู่ที่ตัวเนี่ย"
สไปร์ท: ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเห็บน่ะ ที่กำลังเกาะแกอยู่ เพราะฉันได้ยินนางบราวน์ที่อยู่บ้านข้างๆมาบ่นให้เจ้านายเราฟังว่า เจ้าพิซซ่าของเขาก็ปล่อยเห็บเต็มบ้านไปหมด"

     เจ้าแป๊บซี่กำลังตกอยู่ในภาวะยากลำบาก มันกินอาหารอย่างไม่ค่อยสุขนัก อย่าพูดถึงตอนอยู่เฉยๆเลยมันพยายามหาพื้นที่ขรุขระเพื่อที่จะเอาตัวไปไปถูไถให้ได้มากที่สุดเพื่อที่ว่าความคันเหล่านั้นจะทุเลาลง มันรู้สึกว่ากำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความทุกข์ คงจะไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้วในความคิดของแมวตัวน้อยๆอายุไม่ถึงขวบดี มันลดแผนเอาใจเจ้านายของมันน้อยลง เพราะง่วนอยู่กับการกำจัดความความรำคาญในตัวเสียมากกว่า และมันก็รู้ว่าต้นเหตุที่มันคันยิบๆอยู่นี่ก็เพราะมันชอบออกไปคลุกฝุ่นดินข้างนอกด้วยนั่นเอง

แป๊บซี่ : สไปร์ทแกช่วยฉันทีเถอะ ฉันคิดว่าฉันคงอยู่ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว เห็บมากมายย้ายบ้านมาทำกินบนหลังฉัน มันทั้งดูดเลือดแล้วก็สร้างความรำคาญให้ฉันมากทีเดียว
สไปร์ท: เอาละฉันจะพูดให้เอาบุญนะ ฉันจะได้ไม่ต้องมาฟังแกร้องทุกข์ให้หนวกหูรบกวนการนอนฉันอีกต่อไป แกฟังสิ่งที่ฉันจะพูดให้ดีแล้วก็ลองคิดดู
   
 โน่นเจ้าพิซซ่า มันชอบแอบเจ้านายออกไปเที่ยวอยู่บ่อยๆเหมือนแก แล้วมันก็ไปติดเห็บหมัดมานอกบ้านตอนนี้นางบราวน์เจ้านายของมันคิดจะเอามันไปปล่อยนอกบ้านเพราะบ้านของนางมีแต่เห็บจากเจ้าพิซซ่าเต็มไปหมด
โน้นแมวสาวขาวสวย ฉันแอบเรียกเธอว่าซาลาเปา เธอน่าสงสารมาก ฉันมักจะเห็นเธอโดนมนุษย์ใจร้ายเอาไม้ไล่ตีเธอ ไม่ก็เอาน้ำสาดเธอเปียกปอนสะบักสะบอมไม่เป็นท่า เธอไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีแม้แต่เพื่อน เมื่อไหร่ที่เธอหิว เธอก็ต้องตระเวนคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามกองขยะหลังบ้านโน้นทีนี้ที

 แมวขาวดำสองตัวกำลังคุยกันออกรสออกชาติอยู่บนตู้รองเท้า หน้าต่างหน้าบ้านเป็นทิศทางที่แมวสองตัวกำลังมองออกไป หางสองหางกำลังส่ายไปมาอย่างเป็นระบบอย่างพร้อมๆกัน นายสมิธไม่รู้หรอกว่ามันกำลังอบรมสั่งสอนอะไรกันอยู่ หรือจะแอบคิดถึงอดีตที่ผ่านมาหรือเปล่าก็ไม่รู้
แต่ภาพที่เห็นชวนให้เจ้าของบ้านได้แต่นั่งอมยิ้มมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน

      ผ่านไปกว่า4นาทีเจ้าสไปร์ทผู้มากประสบการณ์เล่าถึงชีวิตแมวตัวนั้นทีตัวนี้ทีให้แป๊บซี่ฟัง มันยังพูดอีกว่า ดูอย่างเจ้านายเราสิ ฉันเคยได้ยินนายสมิธพูดว่าคิดถึงลูกชายของเค้าที่จากพวกเค้าไปไม่นาน แถมตอนนี้เค้ายังโดนหัวหน้าหน่วยเ่ล่นงานทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิดกฏของบริษัทเลยซักข้อเดียว ไหนจะข่าวการคว่ำบารตที่ประเทศของเขาอาจจะโดนอเมริกาต่อต้านเนื่องจากการบังเอิญขุดพบน้ำมันในประเทศแล้วไม่รายงานต่อสหประชาชาติหรือสหภาพอเมริกาโลกอะไรทำนองนั้น ไหนจะปัญหาแมวจรจัดไร้ที่อยู่เนื่องจากการตัดปัญหาของมนุษย์ที่เตรียมกำจัดงบประมาณรายจ่ายของบ้านอีก
หึ หึ หึ แค่ฉันรับรู้เรื่องราวต่างๆผ่านทีวีบ้าง ผ่านนางบราวน์บ้างหรือจากหน้าต่างที่ติดกับตู้รองเท้าที่ฉันใช้พักผ่อนนี่แล้ว
       
        ฉันก็รู้สึกว่า"ฉันมีความสุข เพราะคนอื่นทุกข์มากกว่าฉัน" เราอาจจะโดนแม่ทิ้งแต่เด็กแต่เราก็มีบ้านให้ซุกนอนอุ่นๆยามอากาศข้างนอกหนาวจัด เมื่อไหร่ที่เราหิวเราก็แค่ไปส่งเสียงร้องหาเจ้านายไม่นานเค้าก็จะเอาอาหารมาให้เรากิน เมื่อไหร่ที่อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างก็แค่อ้อนเจ้านายเท่านั้นเอง ฉันรู้สึกว่าปัญหาบางอย่างที่ว่าใหญ่โตของแก ก็เล็กเท่าเม็ดงาขาวเมื่อเทียบกับแมวตัวอื่นๆหรือมนุษย์ตอนนี้"

พูดจบสไปร์ทก็หันไปมองเจ้าน้องตัวปัญหาอย่างคาดหวังว่ามันจะได้อะไรมั่งจากสิ่งที่มันร่ายมายาว แต่ก็พบว่ามันฟุบหัวหลับไปตั่งแต่ตอนไหนไม่รู้
เมี้ยวววววว เจ้าสไปร์ทใช้เท้าหน้าขวาของมันข่วนหน้าแป๊บซี่ไปหนึ่งฉะ เล่นเอาแป๊บซี่กระโดดตัวสูงแล้วเอาคืนด้วยสองขาหน้าไปหนึ่งที
  
  นายสมิธตกใจอย่างมากและรีบแยกเจ้าสองตัวออกจากกันในทันที เค้ายังงงอยู่ว่า แล้วไอ้ที่นั่งด้วยกันนานสองนานเนี่ยทะเลาะกันหรือไง…. 

4 responses »

  1. เรื่องนี้เขียนไว้นานแล้วเลยเอามาลงกันสเปซว่างไม่รู้จุดมุ่งหมายจะเอาอะไรดี แค่อยากเปลี่ยนแนวออกไปอยู่ในมุมแมวๆบ้าง แล้วก็ฝึกบรรยายผ่านตัวหนังสือให้เห็นภาพอยู่ คิดว่าสอดสาระบ้างนิดหน่อย(แต่ไม่รู้ตั้งใจมากไปป่าวเลยแปลออกเป็นตัวหนังสือซะหมด)

  2. เหมือนอ่านวรรณกรรมแปลเลย ตอนเขียนหิวหรือป่าวคะ ชื่อน้องเหมียวถึงมีแต่ของกิน ^^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s