คนเรียนศาสนาไปไหน

มาตรฐาน
ค่ำวันหนึ่ง ที่ซาเบี้ยะ ไคโร
 ณ ห้องรับแขก มีครูฟะห์ และน้าป้อม เป็นแกนนำในการร่วมวงไร้น้ำชา (ไม่ขำผ่านไป)
 
   น้าป้อม : หนูจบกันแล้วจะกลับไปทำอะไรกันละเนี่ย ฮื่อ
 
   3สาว : ………..ตอบว่าไรหว่าจำไม่ได้
 
   เรา : (เพิ่งขึ้นปีสองเองน้าเนี่ยถามละหลอ)

   ครูฟะห์ : บอกไปสิ จบแล้วชั้นจะเป็นคนดี

   น้าป้อม : ไม่ใช่งั้นสิ เอาที่คิดไว้ บลาๆๆ จำต่อไม่ได้ละว่าเรื่องมันเป็นยังไง เพราะคุยกันคนละทีสองที

     ครูฟะห์แกบอกว่า จะเป็นไรพวกแกก็เป็นกันเถอะ อาชีพไหนก็ดีทั้งนั้นแหละเป็นล่าม เป็นครู อย่างชั้น อาชีพชั้นจริงๆคือคนขายขนมปัง ชั้นไม่ได้ว่าถ้าแกจะจบไปเป็นอะไรแต่ขอแค่เป็นคนดี ล่ามก็ไม่ใช่สิ่งไม่ดี (เอาละๆเข้าเรื่อง) ครูฟะห์เล่าว่า

   มีอาหรับที่มาหาหมอที่เมืองไทย เป็นอะไรก็ไม่รู้นะแต่รักษาแล้วไม่ได้ผล จำไม่ได้ว่าจะตายหรือเปล่า พี่แกก็ไม่รู้จะหาที่พึ่งยังไง (ก็พอเข้าใจอารมณ์คนที่แย่ๆอาการหนักแบบต้องการที่พึ่งทางใจ) ใครบอกอะไรพี่แกก็ทำหมด ที่คิดว่าทุกอย่างจะหาย ล่าม(ที่มันค่อนข้างจะไม่ไหวคนนึงไม่ใช่มุสลิมอะ) มันก็บอกให้อาหรับไปขอกับศาลพระภูมิที่หน้าโรงพยาบาล  เชื่อไหม !! อาหรับก็ไป เออเป็นงั้นไป แบบคนที่มันถึงภาวะอ่ออนแอของจิตใจสุดๆอะไรก็ไปได้ง่ายๆ ช่วงที่อ่อนแอที่สุดมักมีโรคที่เกิดจากชัยฏอนอย่างนึง ชื่อโรควิซวาซ โรคที่เกิดจากการกระซิบกระซาบของชัยฏอน สมัยนี้คนเราเป็นกันเยอะ
จิตใจของเราอ่อนแอ มันเลยมาได้ทุกด้าน ไม่ว่าจะเรื่อง อะกีดะห์ เรื่องสงสัยเกี่ยวกับความสะอาด  บลาๆ โรคที่ทำให้เราไม่เชื่อมั่นในพระเจ้าประมาณนี้

  ครูฟะห์แกว่า แล้วนี้ละ คนเรียนศาสนาไปไหนกันหมด (อืมๆน่าคิดๆ) แล้วแกก็ว่าต่อว่า ไปดูแลคนป่วยคนใกล้ตาย ถึงแม้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่เค้ามาหาหมอจะตายหรือไม่ก็ตามอะนะ มันไม่ดีหลอ ไปทำให้เค้าสบายใจ ไปช่วยเหลือเค้า มันไม่ดีหลอ (อืมๆอีกแง่นึงเนอะกับความดีในงานนี้) คนเค้ามาต่างบ้านต่างเมือง เค้าก็ต้องการคนพูดคุยต้องการคนพูดกับเค้ารู้เรื่อง ช่วยเหลือเค้าได้ (นึกถึงหะดีษที่ว่า ใครช่วยเหลือพี่น้องมุสลิมในเรื่องใดจากความคับแค้นของเขา อัลลอฮจะช่วยเหลือเขาในวันกิยามะห์) ครูฟะห์แกว่าอีกว่า แต่คนเป็นล่ามก็ต้องรู้เรื่องศัพท์ทางการแพทย์นะ ไม่ใช่ได้ภาษาอาหรับก็ไป เพราะมันเป็นชีวิตคนทั้งชีวิต

ครูฟะห์ว่าอีกว่า ..ทุกๆหน้าที่ก็มีความดีหมด แต่ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี (ประมาณว่ามีจรรยาบรรณ) ชั้นทำขนมปัง ก็ต้องชั่งตวงให้ถูกไม่ให้ขาด ไม่โกงกิโล มันก็เป็นความดีสำหรับชั้น จิงไหม  ทำอะไรพวกแก็ทำแต่ต้องทำให้ดี เอ่อแต่ไม่ใช่ทุกอย่างดีหมดนะ ขายตัวไม่เกี่ยว กร๊ากกขำตรงนี้

  แล้วบทสนทนานี้จบลงตรงไหนไม่รู้นะ เพราะคุยกันยืดยาวตั่งแต่แซะแกอยู่ไคโรเมื่อเจ็ดแปดปีก่อน 555

เก็บมาเล่า … หวังว่าจะนึกท่าทางของตัวเอกในเรื่องไปพร้อมคำบรรยาย อิอิ^^

  

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s