คงถึงเวลาแล้วนิ

มาตรฐาน
ได้เวลาแล้ว….. 
 
 
 
         นอนตื่นสายเพราะหลับหลังละหมาดมาหลายวัน….ได้เวลาตื่นเช้าแล้วไม่นอนหลังละหมาดซุบฮซะที
 
 
ไม่มีระเบียบกับชีวิตมานานเกือบเดือน…ได้เวลาสู่โหมดมีวินัยต่อตัวเองซะที
 
 
นอนห้องแอร์เย็นฉ่ำจนหนาวมาหลายวัน….ได้เวลากลับไปนอนพัดลมตัวเหมือนเคย
 
 
นอนเตียงนุ่มกับหมอนคู่ใจมาหลายวัน…ได้เวลากลับไปนอนเบาะแข็งกับที่นอนข้างเตียงเหมือนเคย
 
 
เป็นลูกสาวคนเล็กประจำบ้านหลายวัน…ได้เวลากลับไปเป็นพี่ๆของเด็กในห้องซะที
 
 
ทานข้าวกับคนในครอบครัวมาหลายวัน…ได้เวลาทานข้าวกับเพื่อนขาประจำเหมือนเคย
 
 
กินข้าวตามอำเภอใจที่บ้านมาหลายวัน….ได้เวลากลับไปกินข้าวตรงเวลาที่โรงอาหารเหมือนเคย
 
 
ละหมาดที่บ้านมาหลายวัน…ได้เวลาเดินไปละหมาดมัสยิดทุกเวลาซะที
 
 
ไร้สาระเรื่อยเปื่อยไปหลายวัน…ได้เวลาอ่านตำราหนังสือร่ำเรียนซะที
 
 
พักผ่อนอยู่บ้านมาหลายวัน…ได้เวลาไปสู้กันต่อกับศึกหนักอีกเหมือนเคย
 
 
มีรีโมทคู่กายมาหลายวัน…ได้เวลามีกรุอานคู่กายและใจซะที
 
 
สายตาจดจ่อกับคอมและทีวีมาหลายวัน…ได้เวลาจดจ่อกับหนังสือและกรุอานซะที
 
 
สุนัตหลังละหมาดฟัรฏขาดบ้างหายบ้างเป็นบางที…ได้เวลาครบถ้วนที่มัสยิดซะที
 
 
ก่อนนอนได้แต่บอกให้คนที่บ้านปลุกก่อนไปทำงาน…ได้เวลาที่เด็กในห้องจะบอกให้เราปลุกเค้าซะที
 
 
อยู่บ้านเจอญาติพี่น้องได้คุยอย่างเมามันส์เพราะไม่ได้เจอนาน…ได้เวลาเดินเจอคนในหอทั้งวี่ทั้งวันเหมมือนเคย
 
 
หาไรทำให้ผ่านไปวันๆ…ได้เวลามีอะไรทำจนหาเวลาว่างไม่มีเหมือนเคย
 
 
เดินหัวสะพานแล้วก็หมู่บ้านมาหลายวัน…ได้เวลาเดินสนามที่หอและสวนเหมือนเคย
 
 
อยู่นี่ได้แต่มองฟ้าเวลาอยู่หัวสะพาน…ได้เวลามองฟ้าทั้งเช้าทั้งเย็นซะที
 
 
อยู่แต่ห้องทีวีกับห้องนอน…ได้เวลาไปทั้งนั่งและนอนเรียนซะที
 
 
ง้องแง๊งงอแงมาหลายเวลา…ได้เวลาเข้มแข็งเป็นพี่ซะที
 
 
ไม่สบายมีคนหายูกยาให้กิน…ได้เวลาเด็กที่ห้องจะถามว่าพี่มาดา..มียาอันนี้ไหม..ปวดท้องปวดหัวเมื่อยขาและอีกมากมาย..
 
 
อยู่นี่ได้ยินเสียงแม่เสียงน้าพี่ชาย…ได้เวลาได้ยินเสียงอิมามเสียงครู..อีกแล้ว
 
 
อยู่บ้านมาหลายวัน….ได้เวลากลับฟรุกอนซะที
 
 
จะ11.30แล้ว…ใกล้เวลากลับหอเข้ามาทุกที
 
 
เคยมั้ยคะ..อาการอยากหลอกตัวเอง…ฉันเป็นบ่อยทีเดียว
 
อยากหลอกตัวเองแต่ใจมันไม่ค่อยจะเชื่อซักเท่าไหร่
 
อยากบอกอยากหลอกว่า กลับไปเถอะคนเรามันก็ต้องเจอบททดสอบ ถ้าชีวิตไม่มีบททดสอบก็เหมือนทะเลไม่มีคลื่น..แล้วจะหาความสวยงามความมีชีวิตชีวาจากไหน
 
 
บางอย่างอารมณ์มันก็อยู่เหนือเหตุผลทั้งๆที่ความจริงเหตุผลต้องมาก่อน
 
 
ยิ่งรออะไรยิ่งรู้สึกนาน…เฮ้อเมื่อไหร่จะจบหนอ…รอคอยช่างยาวนาน
 
(เดี้ยวกลับมาจะเขียนอะไรเกี่ยวกับ รร แห่งนี้ให้ฟัง)..หลายอารมณ์ที่ได้แค่ถ่ายทอดให้รับรู้แต่มันไม่เข้าถึงของจริงหรอกค่ะ..ถ้าพวกคุณไม่ได้สัมผัสด้วยตัวคุณเอง
 
แล้วคุณจะรู้ว่า…ฟรุกอน…เป็นมากกว่าคำว่า รร
 
 
แล้วเราจะกลับมา….อินชาอัลลอฮ
 
 
 
 
 

3 responses »

  1. อืมมม…….พออ่านแล้วมีความรู้สึกร่วมขึ้นมาทันทีทันใด พอถึงเวลาที่รู้ว่าต้องไป ก็อยากร้องไห้ขึ้นมาทันที จริงๆแหละพอไม่ได้เรียนแล้วชีวิตไร้ระเบียบอย่างมากมาย แต่ ตามใจตัวเอง(ในกรอบของศาสนา)ซะให้พอ ก่อนจะต้องกลับไปผจญกับอะไรอีกมากมาย ที่ทำให้เวลาว่างมีความหมายมากมายต่อชีวิต …………………… นับเวลาถอยหลัง 23วันกว่าๆ วันเวลามันผ่านไปเร็วจัง
     
    เขียนตั้งยาว เมื่อไร มาดา จะได้ กลับมาอ่าน น๊า 

  2. กลับมา..ซะทีหลังจากสู้ศึกกับการสอบที่ยาวนานและเหน็ดเหนื่อย….
     
    กลับมาพร้อมกับการจะจากไปของรอมฏอน…ซะงั้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s